ABC przyszłego geodety

POMIARY SYTUACYJNE

1.Pojęcie
Pomiar sytuacyjny- zespół czynności technicznych pozwalających na określenie kształtu wielkości i wzajemnego położenia szczegółów terenowych umożliwiających przedstawienie ich obrazów w rzucie prostokątnych na powierzchnię odniesienia (dla małych obszarów płaszczyzna) w odpowiedniej skali.
Przedmiotem pomiarów sytuacyjnych są szczegóły terenowe wykazane w instrukcji technicznej K-1, pokazujemy je przy pomocy znaków umownych.
2. Co mierzymy? Podział szczegółów sytuacyjnych ze względu na wymaganą dokładność.
Do I grupy dokładnościowej pomiaru należą trwałe szczegóły terenowe o wyraźnych, jednoznacznie określonych granicach lub konturach.
a) zastabilizowane znakami naziemnymi punkty osnowy wysokościowej, punkty podstawowej osnowy grawimetrycznej i punkty wiekowe osnowy magnetycznej,
b) znaki graniczne granicy Państwa, jednostek podziału administracyjnego i działek,
c) punkty załamania granic działek,
d) obiekty i urządzenia techniczno - gospodarcze, jak: budowle i budynki,
e) elementy naziemne uzbrojenia terenu i studnie,
f) obiekty drogowe i kolejowe, takie jak: mosty, wiadukty, przejazdy, tunele, estakady, tory kolejowe i tramwajowe, budynki stacyjne itp.,
g) szczegóły uliczne, takie jak: krawężniki, latarnie, słupy, pomniki, figury i trwałe ogrodzenia.
Do II grupy dokładnościowej pomiaru należą szczegóły terenowe o mniej wyraźnych i mniej trwałych konturach, a mianowicie:
a) punkty załamań konturów budowli i urządzeń ziemnych, jak: tamy, wały ochronne, groble, kanały, rowy, nasypy, wykopy,
b) boiska sportowe, parki i zieleńce, trawniki itp.,
c) drzewa przyuliczne i pomniki przyrody,
d) elementy podziemne uzbrojenia terenu,
Do III grupy dokładnościowej pomiaru należą następujące szczegóły terenowe:
a) punkty załamań konturów użytków gruntowych i konturów klasyfikacyjnych,
b) naturalne linie brzegowe wód płynących i stojących (wody o nieuregulowanej linii brzegowej),
c) linie podziałowe na oddziały w lasach państwowych,
d) punkty załamań dróg dojazdowych przebiegających wewnątrz terenów stanowiących własność państwową lub dróg dojazdowych prywatnych,e) inne obiekty o niewyraźnych konturach.
Określenie położenia szczegółów terenowych względem najbliższych elementów poziomej osnowy geodezyjnej powinno być wykonane przy pomiarze bezpośrednim z dokładnością:
0,10 m dla I grupy szczegółów terenowych,
0,30 m dla II grupy szczegółów terenowych,
0,50 m dla III grupy szczegółów terenowych, (o ile dokładność identyfikacji ich zarysów jest nie mniejsza od 0,50m)
W czasie wykonywania pomiarów sytuacyjnych należy zebrać następujące informacje, charakteryzujące mierzony obiekt lub szczegóły terenowe:
a) nazwy jednostek podziału administracyjnego,
b) nazwy wsi, przysiółków, uroczysk itp.,
c) nazwy ulic, placów,d) nazwy rzek, potoków, kanałów, jezior itp.,e) rodzaje użytków gruntowych,f) rodzaj i charakter obiektów budowlanych oraz numery porządkowe budynków lub nieruchomości,g) rodzaje urządzeń podziemnych lub ich przeznaczenie

Metody pomiarów sytuacyjnych

1. Metoda ortogonalna

Polega na rzutowaniu prostokątnym mierzonych szczegółów na boki osnowy geodezyjnej.
2. Metoda biegunowa

Polega na określeniu położenia szczegółów terenowych względem punktów osnowy pomiarowej na podstawie pomierzonej odległosci oraz kata kierunkowego. 
3. Metoda przedłużeń

Polega na ustaleniu lokalizacji szczegółów sytuacyjnych w stosunku do osnowy pomiarowej przez wyznaczenie na niej punktów przecięcia linii, stanowiacych przdłużenie np. scian budynku z bokami osnowy pomiarowej.

4. Metoda wcięć


Polega na pomierzeniu z wybranych punktów osnowy pomiarowej dwóch katów zawartych między bokiem osnowy, a kierunkiem na wybrany punkt szczegółu sytuacyjnego. Wyróżniamy wcięcia kątowe i liniowe.

Własna strona www za darmo - sprawdź