Pomiar sytuacyjno-wysokościowy

Pomiar sytuacyjno-wysokościowy – podstawowa praca z zakresu geodezji ogólnej mająca na celu dostarczenie danych o położeniu szczegółów sytuacyjnych w przyjętym układzie współrzędnych płaskich i wysokościowych. Jest jedną z metod pozyskiwania danych geograficznych wykorzystywanych przy zakładaniu lub aktualizacji mapy zasadniczej, map sytuacyjno-wysokościowych, w tym również map numerycznych. Pomiary sytuacyjno-wysokościowe wykonuje się w oparciu o geodezyjną osnowę poziomą i wysokościową. Pomiar sytuacyjno-wysokościowy należy do grupy pomiarów bezpośrednich, czyli takich pomiarów, które wymagają bezpośredniego kontaktu z przedmiotem pomiaru.
1. pomiar sytuacyjny – identyfikacja i określenie położenia:
o geometrycznych środków obiektów punktowych
o punktów załamań osi obiektów liniowych
o punktów załamań obrysów obiektów powierzchniowych,w sposób umożliwiający wyznaczenie współrzędnych geodezyjnych w obowiązującym układzie współrzędnych płaskich prostokątnych
2. pomiar wysokościowy – pomiar różnic wysokości między punktami obiektów umożliwiających określenie wysokości punktów lub pomiar wysokości punktów w obowiązującym układzie wysokościowym państwowego systemu odniesień przestrzennych.

Zakres pomiarów i metody

Pomiarom sytuacyjnym podlegają charakterystyczne punkty szczegółów terenowych, których rzut na płaszczyznę poziomą określa się z pomiarów. Pomiar szczegółów terenowych, których ze względu na zbyt małe wymiary rzutu konturu nie można przedstawić z dostateczną wyrazistością w skali mapy należy wykonywać w sposób uproszczony mierząc środek danego szczegółu. Dotyczy to szczegółów pokazywanych na mapie symbolami. Pomiarowi wysokościowemu podlegają charakterystyczne punkty szczegółów terenowych lub charakterystyczne punkty naturalnych i sztucznych form ukształtowania terenu.
Pomiar sytuacyjny może być wykonany metodami: metodą biegunową, metodą domiarów prostokątnych, metodą przedłużeń konturów sytuacyjnych, metodą wcięć kątowych, liniowych lub kombinowanych, z wykorzystaniem odbiorników systemów nawigacji GPS i GLONASS.Pomiar wysokościowy może być wykonany metodami: niwelacji, tachimetrii, z wykorzystaniem odbiorników systemów nawigacji GPS i GLONASS

Dokładności pomiarów

Pomiary sytuacyjne wykonuje się w oparciu o geodezyjną osnowę poziomą szczegółową i pomiarową. Określenie położenia szczegółów terenowych względem najbliższych elementów poziomej osnowy geodezyjnej powinno być wykonane przy pomiarze bezpośrednim z dokładnością:
• ± 0,10 m dla I grupy szczegółów sytuacyjnych
• ± 0,30 m dla II grupy szczegółów sytuacyjnych
• ± 0,50 m dla III grupy szczegółów sytuacyjnych, (o ile dokładność identyfikacji ich zarysów jest nie mniejsza od 0,50m)
Pomiary wysokościowe charakterystycznych punktów terenowych należy określać względem wysokościowej osnowy geodezyjnej z następującą dokładnością:
• ± 0,01 m dla elementów naziemnych uzbrojenia terenu
• ± 0,05 m na budowlach i urządzeniach technicznych o konstrukcji trwałej
• ± 0,10 m na budowlach i urządzeniach technicznych ziemnych oraz na urządzeniach technicznych podziemnych, zakrytych
• średni błąd określenia wysokości charakterystycznych punktów terenowych nie powinien przekraczać wielkości 1/5 zasadniczego cięcia warstwicowego
Pomiary sytuacyjne i pomiary wysokościowe szczegółów terenowych wykonywane metodami pomiaru bezpośredniego powinny być prowadzone z dokładnością bez względu na skalę mapy, jaka jest przewidywana w czasie wykonywania pomiaru. 
Tworzenie stron internetowych - Kreator stron WW